วันอาทิตย์ที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ปาร์ตี้หลังบ้านอาจารย์ของพี่ๆวิศวะ

สมาชิกยกเว้นพี่ต๊อบกะพี่บ่าวที่เป็นลูกศิษย์ตัวจริง





บ้านเค้ารำ่รวยมีสวนหลังบ้าน

พอดีสั่งเนื้อเจงกิสข่านมาจากฮอกไกโด
และมีหม้อฮอกไกโดนาเบะ คือหม้อบาร์บีคิวพลาซ่านั่นแหละ
เค้าเลยชวนลูกศิษย์คนไทยและชวนว่าพาคนไทยมาอีกก็ได้ที่บ้าน

พี่ต๊อบเลยชวนไอ้สามเด็กไม่มีที่ไปให้ไปด้วยกัน

ภาพอาจารย์กับหม้อไฟเนื้อ
ที่ไม่ยอมหยุดทำ
และเย้าก็ไม่หยุดกิน
อร่อยมากกกกกกกก



หลังบ้านมีสวนหรูหรา
และหนูโคนัตซึ
เป็นผู้ชาย
รับแขก เป็นมิตรดี
คิดถึงหมาที่บ้านเลย




ขนมหวานมิซุโมชิ
ราคาแพงอร่อยจัง

ภายในบ้าน


เสร็จแล้วก็ลากลับ
ไปซื้อเค้กที่อร่อยที่สุดในเมืองที่อยู้ใกล้ๆบ้านอาจารย์


เลยงกซื้อกลับมาสองชิ้นมาเองไม่เป็นอ่ะ

การไปกินหม้อไฟของแท้สอนให้รู้ว่า
หมาที่เกิดที่ญี่ปุ่นฟังภาษาญี่ปุ่นออกเท่านั้น แต่ถ้ามีอาหารในมือภาษาใบ้หมาญี่ปุ่นก็เข้าใจ
ทำได้ทุกอย่าง

ของอร่อยจะมีรูปน้อย เพราะต้องตั้งใจกินก่อนสมองสั่งการให้บันทึกภาพ

คนญี่ปุ่นจะทำให้แขกอย่างถวายชีวิตไม่ยอมกินเอง
ทั้งๆที่เค้าเป็นอาจารย์ และแขกจะรู้สึกเกรงใจขอทำก็ไม่ให้
ก็เลยกินเลยซะงั้นไม่เกรงใจจริงๆนี่หว่า

การพูดคนละภาษานี่เหนื่อยจริงๆ ภาษาต้องอาศัยสมองเรียนรู้เพื่อสื่อสารด้วยสื่อใหม่ในสถานที่ที่ต่างกัน
แต่การกินอาหารต่างชาติใช้สมองรับรู้รสส่วนเดียวกันไม่ต้องเรียนรู้ใหม่
ไอ้เนื้อเจงกิสข่าน ฮอกไกโดนี่แน่จริง
ทำให้ถั่วงอกและหัวหอมใหญ่ที่เราไม่ชอบกินมีน้ำรสอร่อยอย่างเหลือเชื่อ

บันทึกแม่บ้าน ตอนซุปปลาสยอง

วันนี้ได้ซื้อเศษปลามาตอนที่แปะป้ายลดครึ่งราคาพอดี
เลยเดินตามแล้วคว้ามาหนึ่งแพคราคาไม่แพง
เป็นเศษเหมือนส่วนไหนซักส่วนที่มีเนื้ออยู่แบบหลอมแหลม
ไม่เป็นไร เอามาทำนำ้ซุปดีกว่า

ลดราคาด้วยเยี่ยมจริง
พอกลับมากะลังจะพลิกมาหั่นหัวใจจะวาย
สยองขวัญมาก
มันเป็นส่วนตาปลาและรอบๆอีกนิดหน่อย

เรียงกันเป็นลูกตาปลาห้าอันเรียงกัน
บนมือของช้านนนนนนน
สยองสุด
ไม่มีรูปเพราะทำใจไปหยิบกล้องมาถ่ายมันไม่ได้
ต้องควำ่หน้าไว้ ดีแล้ว

ก็เลยเอาไปใส่ทำน้ำซุป
อร่อยดีแต่ยังสยองขวัญไม่พอ
พอตักกิน
มีลูกกลมๆลอยขึ้นมา
ฮือๆๆลูกกะตาอ่ะ

แต่อร่อยนะ
มีเนื้อนิ่มๆหนุบหนับ
รสชาตินิ่มนวล เข้มข้นด้วย
แต่ไม่อยากนึกว่ามาจากส่วนไหน

อ่อมีอาหารทำเองที่ตั้งใจจะสร้าง
ข้าวห่อไข่แต่กลางเป็นข้าวผัดกะไข่ทอดมาฝาก
แล้วจะสร้างพัฒนาการให้ได้เร็วๆนี้

วันจันทร์ที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2550

งานเลี้ยงของสมาคมไทย-ญี่ปุ่น

ปีนี้เป็นปีที่ความสัมพันธ์ไทย-ญี่ปุ่นครบ120ปี
สมาคมที่คานาซาวา
มีการสอนภาษาและวัฒนธรรมไทยให้กับผู้ที่สนใจ
ซึ่งส่่วนใหญ่เป็นคุณป้าคุณลุงแล้ว
ทุกวันเสาร์ อาทิตย์

หลังงจากคลาสรำไทย
ก็มีกำหนดการไปเลี้ยง
วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้กินอาหารสุดหรู
ในญี่ปุ่นตั้งแต่มาเหยียบเมืองเค้าสองอาทิตย์แล้ว



นี่คือโต๊ะเดียวจากสามโต๊ะใหญ่
วัฒนธรรมที่นี่คือ
ห้ามรินเหล้าหรือน้ำดื่มอะไรก็ตาม
ให้ตัวเอง
ถ้าเห็นของคนอื่นพร่องก็ต้องเติมให้
แล้วถ้าเค้าไม่เติมให้ซะที
ก็ต้องไปดูว่าของคนไหนพร่องเยอะสุด
แล้วก็เนียนเติมเค้าจะได้สังเกตถ้วยของเรา

งานเลี้ยงวันนี้มีแต่อาหารดีๆ
ปลาดิบ
สาหร่ายราคาแพง
เอ็นเนื้อ

และที่สนุกอีกอย่างคือ
เค้าอยากพูดภาษาไทย
เย้าก็ไม่ต้องพยายามดั้นด้นพ่นภูมิปัญญา
ภาษาญี่ปุ่นอันน้อยนิดออกมา

มีความรู้ใหม่คือ
ท่าที่เรายกมือขึ้นมาข้างนึง
เวลานินทาซุบซิบ พูดถึงใครซักคน
ที่นี่หมายความว่าผู้ชายที่เราพูดถึงไม่ใช่ชายแท้
เข้าใจกันหมดตั้งแต่รุ่นเด็กยันแก๊แก่

สวนญี่ปุ่นด้านหลังที่นั่ง

อ่อวันศุกร์เป็นงานเลี้ยงของนักเรียนต่างชาติที่หอ
มีติวเตอร์คือคนที่อยากสนทนาภาษาอังกฤษ
แต่ต้องช่วยเรื่องภาษาญี่ปุ่นมาด้วย
ติวเตอร์เย้าคือ ฟูจิมิซัง

ฟูจิเขียนเหมือ ฟูจิซัง ภูเขาเลย
มิแปลว่า งาม
งามเหมือนภูเขาไฟ ว้าว

ผู้หญิงข้างๆเย้าคือ ฟูจิมิซัง
ที่เหลือคือติวเตอร์ของคนอื่น
ภาษาญี่ปุ่นวันละคำ ติวเตอร์ภาาาญี่ปุ่นคือ ติว ต้า
ไม่ยากๆ อย่างงี้ง่ายหน่อย

ติวต้าเย้าเป็น โคไฮ แปลว่ารุ่นน้อง
อยู่ปีสอง เอกภาษาอังกฤษ


ภาพนี้คือคนไทยเกือบหมด
ยกเว้นคนที่สองจากซ้ายเป็นติวเตอร์บอส เรียนหมออายุ25
บอสคือผู้ชายข้างเย้าเรียนไอดีบางมด

กะคนญี่ปุ่นอีกคน
เสื้อดำคือฟูจิมิซัง
ไล่ไปทีละคนจากซ้ายคือ
พี่วศิน ฮิโรโตะ เย้า บอส ฟูจิมิซัง น้องแจน และหน่อย

ในงานมีแต่เบียร์กระป๋องกะถั่ว
แหมเก็บตั้งคนละพันเยน

วันเสาร์ที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ที่นี่คนไทยใจดี

วันเสาร์ได้ไปแนะนำตัวที่สมาคมไทย-ญี่ปุ่นประจำคานาซาวา พี่คนไทยจัดปาร์ตี้เลี้ยงตอนเย็นไม่คิดว่าจะมีคนไทยที่นี่เยอะขนาดนี้
พี่ทุกคนใจดีมากมีเล่นเกม กินข้าว มีขนมจีนน้ำยาอร่อยมาก
เย้าเล่นบิงโกได้รางวัลคนที่สี่หรือห้าเนี่ยแหละ
ได้ชอคโกแลตเคลือบอัลมอนเย้
มีจับบัดดี้ด้วยแต่เทคแคร์ยังไง
ฉันอยู่บนเขา บัดดี้อยู่ในเมือง

อ่อ พี่ต๊อบ คือพี่คนไทยที่เป็นอาจารย์วิศวะที่นี่
พาไปหาซื้อของร้านร้อยเยน
ซึ่งต้องเข้าไปในเมือง
และมูจิ
ตลาดสด
แถวๆสมาคมที่พี่ต๊อบสอนภาษาไทยด้วย
แล้วพี่ต๊อบก็พาไปซื้อกล้องซะทีเย้ๆ
หลังปาร์ตี้ยังพาไปซื้อของที่จัสโก้
แล้วพาชึ้นไปส่งที่หอด้วย
เลยได้ของหนักๆอย่างข้าวสาร และน้ำหวานมากมาย
อ่อ ซื้อพวกน้ำยาทำความสะอาดครัวและห้องน้ำมาเลย
แต่ยังไม่มีถุงมือ
ไม่มีรูปให้ดูนะคะ โทษที

วันอาทิตย์มีตลาดนัด
ที่มีปีละครั้ง
มีขายของมือสองหรือของแถมที่เค้าไม่ได้ใช้
พวกแก้วแถม ผ้าขนหนูที่เค้าได้มาแล้วไม่ได้ใช้
อยากได้หมอนกับตระกร้าผ้าแต่ยังไม่มี
ได้แต่ของเล่นบ้าบอ ที่แขวนผ้าเช็ดมือ
กระเป๋าสานเอาไว้ถือของเยอะๆ
ที่ปอกแอปเปิลอยากได้มาตั้งนานและเห็นแต่ที่วิลล่า
วันนี้กลับมาเห่อ ปอกใหญ่เลย
แอปเปิลก็แพง กินก็ไม่หมดเลยเก็บไว้ก่อนละกันเนอะ
อยากเอากลับจัง
ไม่รู้ที่จะพอรึเปล่า
พรุ่งนี้พี่ต๊อบจะพาไปกินซูชิ
หลังจากมาครบอาทิตย์พอดี
ยังไม่เห็นปลาดิบเลยยยย

วันพฤหัสบดีที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2550

เล่นเนตในห้องได้แล้ว

แบบโลว์สปีดที่บอกว่าต่อไม่ได้
คือคนอื่นเค้าต่อได้กันแต่เค้าเอมไม่ได้
คุณเย้าต่อไม่ได้เลย
สองวันแล้วเลยลงไปวีนสตาฟที่เป็นนักเรียนญี่ปุ่น
คอยดูแลมีอยู่สี่ห้า คน
ผู้โชคร้าย คือ โนริซัง
โนริซังสามารถพูดอังกฤษได้ประมาณนึงเลยโดนเพื่อนส่งมา
บรรยายภาพเนื่องจากกล้องพัง
โนริซังหน้าตาเหมือนฟิวส์ จริงๆ
เย้าก็บอกว่าเล่นที่คอมมอนรูมได้
แต่เล่นที่ห้องไม่ได้
คอมชั้นไม่เสียแน่นอนอ่ะ

เค้าก็บอกจะไปดูที่ห้องให้
เย้าห้องรกมากกกกกกกกกกก
เค้าก็เข้ามาดูโมเดม
แล้วพลิกไปมาบอก
โมเด็มอาจจะเสีย
มันไม่มีไฟ ขอโทษนะเค้าไม่ได้เชคให้เย้าก็บอกไม่เปนไรค่ะ
แบบราชินี

เค้าก็ก้มๆเงยๆ โอ้ววววว
รสาไม่ได้เสียบปลั๊กโมเดมค่ะ
ฮือๆๆๆ
เค้ากลันหัวเราะนานมาก
แล้วเย้าก็ขอโทษเค้าอายสุดๆ
ทำม้ายทำไม
ไม่มีใครบอกก่อน
ก็บอกว่าเสียบแล้วเล่นได้เลย
ก็นึกว่าต่อสายตรงมาเหมือนโทรศัพท์ง่ะ

สุดๆ โนริซังก็ลากลับไปขำ
เรานี่ภาวนาว่าอย่าได้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้้อีกเลย
แล้วเพื่อนคนไทยก็เหยียดหยาม 55
เย้าเลยบอกว่าตอนอยู่เมืองไทยไม่ได้เป็นแบบนี้นะ

วันนี้มีทำสวนข้างๆหอ
นักเรียนต้องไปช่วย
เย้าก็เอาเลย ไปถางพวกเถาวัลย์
สะดุดคราดที่วางอยู่กลิ้งไปสองเมตร
อ่อ กว้างกว่าห้องน้ำนิดนึง
อีโนริที่หน้าเมือนฟิวส์ก็ยืนขำจริงจังมาก
เซ็งเลย
เลอะเทอะไปหมด
อายยยด้วย
แต่ปกติเราไม่เป็นแบบนี้เนอะ

วันพุธที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ส่งโปรเจคกันสบายแล้วเนอะ

ป่านนี้ทุกคนก็คงสบายแล้วเนอะ
อยากไปเล่นด้วยจัง


วันนี้เราไปเริ่มฟังว่าลงทะเบียนเรียนยังไง
แล้ววิชาอะไรดี
เราว่าจะลงอินเทนซีฟ คอร์สเพราะ
ยังไงช่วงเช้า 8.45 - 12.00
ก็แบ่งเป็นสองคาบ
ถ้าลงธรรมดาก็เรียนแค่คาบหนึ่งหรือคาบสองสลับกันในหนึ่งอาทิตย์
5คาบ
แต่ถ้าลงดับเบิ้ล คือสิบคาบมันไปเล้ย
เอาๆๆ เย้าชอบเรียนอยู่และ
ไม่เรียนคงเหงา

มาที่นี่ไม่ค่อยได้พูดญี่ปุ่นเลย
พูดแต่อังกฤษเพราะมีแต่เพื่อนยุโรปแล้วก็จีนกะเกาหลี
ว่าจะซื้อหนังสือโทเฟลแล้วเนี่ย
แต่หนังสือมันเฉลยคำตอบเป้นภาษาญี่ปุ่น ซึ่งอ่านไม่ออกง่าาา
ที่นี่สาวๆน่ารักทั้งนั้นเลย
ไว้มีกล้องจะถ่ายไปอวดค่ะ

ตอนนี้ยังไม่มีเนตในห้องทั้งที่คนอื่นมีแล้ว
เฮอะ แมคนี่มันมีปัญหากะชั้นจัง วุ้ย
อ่อๆ ยืมกล้องมาถ่ายห้องอันแสนรกมาอวดง่าาา
ดูความซกมกของฉันสิ


นี่คือขั้นวางของกะรูปที่เพื่อนๆอุตส่าห์ทำมาให้
ขอบคุณคุณหลินกะออมมากค้าบ


มองออกจากห้องไปที่ระเบียงตากผ้า
ติดเรทป่าวหว่า
ไม่เนอะ


ตู้เสื้อผ้าที่เต็มแหล่วคงซื้อเพิ่มไม่ได้


ที่นอน คุณนิ่ม น้องณุ่มและซินนามอนโรล

วันนี้เค้านัดสามโมง
เลยตื่นมาซักผ้า
จัดของ
ไม่เสร้จซะที
กะอ่านชินจัง
สนุกจังเลย
ก็ว่าบ้านชินจังไม่ได้อยู่ในเมืองแล้วนะ
แต่มันดูไฮโซกว่าเยอะเลยแฮะ

เพิ่งสังเกตว่าตั้งแต่มา
ไม่เจอคุณหมาเลย
มีแมวตัวเดียวเค้าเรียก โดราเนโกะ
แปลว่าแมวหลงทาง
แต่เค้าบอกไม่มีโดราอินุ
สงสัย่หมาไม่ค่อยหลงเนอะ

คิดถึงคุณหนูปุ๊กคุง น้ำตาล ทองหยดแล้ว
หน้าหมาด้วยยย
ใครร(ู้เรื่องคุณหมาของเราก็ส่งข่าวมาหน่อยน้าาา
เดี๋ยวไปกินข้าวก่อน
ตอนต่อไปจะนำเสนอของกินราคาถูก
ของชีวิตเด็กบ้านนอกกันนะเคอะ
รอเย้าซื้อกล้องก่อน

วันอังคารที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2550

วันแรกในญี่ปุ่น

เนื่องจากการเดินทางจากสนามบินมาบ้านนอกคอกนาที่เราอยู่ใช้เวลา
5 ชั่วโมงงงงงงงงง
ถึงมหาลัย เวลาบ่ายสามโมงที่นี่
หลังจากนั้นของก็มาไม่ครบ เพราะเค้าขนขึ้นรถได้ใบเดียว
อีกใบต้องรอรถอีกคันตอนสามทุ่ม
เลยยังอาบน้ำไม่ได้ของไม่ครบ

เข้าไปในหอก็ให้เอาของไปเก็บและมีประธานหอแนะนำเรื่องต่างๆ
โอ ที่นี่มันบ้านนอกกว่าที่เราคิดไว้เยอะแฮะ
เหนื่อยมากๆๆๆ
คอนวีเนี่ยนสตอร์ที่ใกล้สุดใช้เวลาไป 15นาทีเย้า
หมายความว่าคนอื่นอาจเร็วกว่านี้
และเวลากลับ25นาทีเย้า
เพราะมหาลัยอยู่บนเขาค่ะ
ให้มันได้ยังงี้สิ
co-opปิดสองทุ่ม

เราก็เอาวะ
มีพี่คนไทยเยอะแยะ
ชวนไปเที่ยวข้างล่าง
คือภาคพื้นดินเนี่ย
จะมีชอปปิ้งเซ็นเตอร์ที่ทันสมัยมาก คือจัสโก้
โอววว มีที่เดียว ฮือๆๆ
แล้วขากลับพลาดรถเมล์เที่ยวเวลาสองทุ่ม 26ไปหวุดหวิด
และรอบต่อไปอีกชั่วโมงนึง
เลยต้องเดินขึ้นเขามาอย่างมืด
พร้อมแชมพู ของกิน ของใช้ นม ที่หนักเป็นตาย
ทั้งๆที่พี่และเพื่อนคนไทยช่วยขนแล้ว
เราก็ยังแทบตาย
เดินมาถึงหอพักเวลา สามทุ่มสิบ
ขา แขนล้าไปหมด
ทรหดอดทนเหลือเกินเมื่อคืนก็ไม่ได้นอน
ญี่ปุ่น บ้านนอกนี่มันเศร้าจริง
ที่แย่กว่านั้นคือกล้องพังง่ะ
รสาแบกมาทำไม
ถ่ายก็ไม่ได้ดูก็ไม่ได้
เห้อ

เรื่องเศร้าที่สองคือ
ของที่รื้อออกมาเต็มห้องแล้วก็เก็บถึงเที่ยงคืน
ห้องรกมาก
พี่คนไทยให้ของใช้ที่คนไทยปีที่แล้วเพิ่งกลับไปมาเยอะเลย
ประหยัดตังค์มาก
ก็ยังดี

ี้เพิ่งรู้ว่าเนตใช้ได้เลยรวมอยู่ในค่าหอ
แต่ใช้ในห้องเป็นโลว์สปีด ใช้ห้องรวมจะเร็วกว่า
ก็ลองต่อในห้องนานมากตั้งแต่เมื่อคืน
แล้วยอมแพ้ไป
เสียดายไม่ได้ลงรูปเพราะไม่มีกล้อง
วันนี้ไปลงทะเบียนที่อำเภอแต่เช้า
ว่างละ
เดี๋ยวลองหาเรื่องลงไปซื้อของที่จัสโก้อีกดีกว่า
วันอังคารลดราคาไม่เข็ดเนอะคนเรา

คิดถึงทุกคนเลย
คุณเย้า

เย้ได้รูปแล้ว
ไปขอคนสวีเดนมา
มาดูบ้านนอกกัน


ในเมืองมีสภาพโบราณ


นี่คือคณะอินเตอร์ค่ะ


หอที่อยู่


จากหอทางขึ้นไปเป็นภูเขานะเคอะ
ลืมก็ไม่ต้องลงแล้วค่ะ
วันนี้ขึ้นมาสามรอบ เฮ้อ



ห้องเย้ารกกว่านี้สามเท่า



ห้องน้ำขนาดเท่ารูหนู
ที่ให้นั่งอาบบนส้วมเหมือยงานโอมกะท๊อป
แล้วก็เปียกโม๊ดดดดด


ทางเข้าและครัวจิ๋ว
มีตู้เย็นเว้ยๆ เย้ๆ
ของเต็มตั้งกะวันแรกเลย
มีแต่ของกิน ที่หอบขึ้นเนินมาจากจัสโก้

เอาแหละแค่นี้คงโหลดช้าแล้วเนอะ
แล้วถ้ามีกล้องจะมาอวดใหม่